مثنوی گوهر گویای عشق معنوی

ماه و خورشید به زیر پر عشق              آسمانی همه فرمانبر عشق

*********

مثنوی دریای عشق و معرفت               کوزه دارانیم و دل بر این جهت

*********

آسمان عشق و ما پروانگان                کی بودذ ما را پرو بالی روان

پرده بردار ای حیات جاودان                 تا عیان گردد بما اسرار جان

....که بزرگی بود و زود از میان ما رفت  که یادش گرامیباد....

چه ساده حرف میزنی

چه خوب و بی تکلف از کلاف واژه ها عبور میکنی

و من صدای صادفانه ی تو را و شادی و غم زمانه ی تو را

براحتی

میان تک تک خطوط شعر تو شنیده ام

و تا کنون نبوده در سخن کسی چنین

که متن شعر او  

بسادگی و در کمال محتوا

کلید واژه ی کلام دل شود

                            سروده شده در:  بهار ۸۳

مامان عزیزم پروانه ی بی آواز تو بودی که پر زدی و رفتی در روز بهترینی که بیشترین شادابی را از خود بروز دادی رفتی که برای همیشه محبوب قلب شکسته ی ما بمانی و من با همه ی قال و مقالم میخواهم تو را تکرار کنم و بطور خود جوش و غیر کلیشه ای بی آواز شوم.

به قول فروغ : بدیهای من به خاطر بدی کردن نیست .بخاطر احساس شدید خوبیهای بی حاصل است.

 

در پناه بارشی غمناک از بی همدلی   /    در مسیر سوزش قلبی مکدر  /  در فراخ سینه ای پر درد  / 

با دلی کز آتش خاموش عشقی /  سرد  ؟  در بیابانی که پایانی ندارد /  میروم خاموش و میبینم  /

تمام سنگها را همنشینی با طنین همصدایی ناخوش و نامرد  /  من چه میگویم ؟! کجا داند کسی / 

با من چه بیرحم است این ولگرد . این خنیاگر جان و وجود پر نشاط روزهای رفته و شبهای دیرینم / 

چه میداند کسی از التهاب لحظه های ناب و ناخوشبینی من در خزانی سرد ؟ چه میداند کسی از راز

پرپر گشتن آن یاسهای زرد.

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

    کان سوخته راجان شد وآواز نیامد

 

((آواز پروانه پارادوکسیکالی است که از خدا می خواهم وجه ناقض آنرا از خود دور کنم و روزی پروانه ی

بی آواز دیار دوست باشم.

 

من یک زنم یک معلم یک مادر یک دوست یک همسر یک خواهر برای همه آنان که دوستشان دارم.